Η πληροφορία έρχεται από κοντινό πρόσωπο που γνώριζε καλά τον καπετάν Καραγιώργη (ή Κώστας Γυφτοδήμος όπως ήταν το πραγματικό του όνομα τοποθετήθηκε από το ΚΚΕ στις αρχές του 1943 καπετανιος στην περιοχη του Ολυμπου και πολιτικός καθοδηγητής όλου του ΕΛΑΣ στην Θεσσαλια) και μιλά για υπόγειο χώρο με απόκρυψη.
Για την έρευνα επιλέξαμε την νέα version (2017) του κορυφαίου γεωραντάρ Tero Vido Pro.
Το Γερμανικό γεωραντάρ διαθέτει τρις ασύρματους αυτότροφοδοτούμενους σενσορες, ειδικό μηχανισμό ανίχνευσης θερμοκρασίας εδάφους και 3D Smart Glasses.
Έγιναν τέσσερις διαδοχικές σαρώσεις με το γεωραντάρ και όλες έδειξαν υπόγειο δωμάτιο με σκαλοπάτια στα 4 μέτρα.
Η σαρώσεις έφτασαν τα 13 μέτρα βάθος.
Για την κάθε σάρωση ( 20 τετραγωνικά - 4Χ5μ.) με τον μεγάλο σένσορα χρειάστηκαν συνολικά 47 δευτερόλεπτα.
Ποιος ήταν όμως ο Καπετάν Καραγιώργης ή Γυφτοδήμος?
Ήταν: «Ο πιο άξιος, ικανός, πολιτισμένος, ανιδιοτελής κομμουνιστής ρίχτηκε βορά στα χέρια των λυκανθρώπων. Γιατί όλος ο συρφετός των βασανιστών του κυριολεκτικά "μετάλαβε" από το αίμα του».
Προλογικό σημείωμα
Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» στις 26 Φεβρουαρίου 1976, όταν ακόμα ήταν πολύ δύσκολο για τους πάσης φύσεως «προοδευτικούς» να πουν ορισμένα πράγματα με τ' όνομά τους.
«Στα υλικά του φακέλου που δημοσιεύονται στο βιβλίο αυτό, δεν αναφέρονται ονόματα
ανθρώπων που έχουν κατά οιοδήποτε τρόπο εμπλακεί στην υπόθεση
Καραγιώργη (ανακριτές-βοηθοί του αρχιανακριτή Ηλία Καρρά, μάρτυρες
κατηγορίας, κλπ.) και βρίσκονται στη ζωή... Σκοπός αυτού του βιβλίου δεν
είναι να κάνει αστυνομικό ρεπορτάζ ή να «ξεσκεπάσει» πρόσωπα που, στο
κάτω-κάτω, έκαναν ότι έκαναν στο κλίμα που
επικρατούσε τότε, πειθαρχώντας στην ηγεσία του κόμματός τους και, στο
μεγαλύτερο μέρος τους, πιστεύοντας ότι εκπλήρωναν σοβαρό κομματικό
καθήκον, σε μια στιγμή μάλιστα που το ΚΚΕ βαλλόταν από διάφορες πλευρές
και με ποικίλους τρόπους ανοιχτής τρομοκρατίας ή εσωτερικής διάβρωσης».
Σε τούτη την προλογική δήλωση του Λ. Μαυροειδή (η οποία, εκτός των άλλων, αφήνει αναπάντητο το ερώτημα «γιατί έγραψε αυτό το βιβλίο;», δεδομένου ότι «δεν αναφέρει ονόματα ανθρώπων που έχουν κατά οιοδήποτε τρόπο εμπλακεί στην υπόθεση Καραγιώργη»),
επαναδιατυπώνεται για πολλοστή φορά η πλέον κοινότυπη δικαιολογία που
προβάλλουν οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί των εγκλημάτων όλων των
ολοκληρωτικών Μηχανισμών στην ιστορία (τα ενεργούμενα των οποίων «κάτω-κάτω, κάνουν ότι κάνουν, πειθαρχώντας στην ηγεσία τους»). Γι' αυτούς υπάρχει πάντοτε κάποιος «σκοπός που αγιάζει τα μέσα». Ολα τα μέσα.
Το 1991, η έκδοση του ως άνω βιβλίου («Φάκελος Καραγιώργη» του Λευτέρη Μαυροειδή που κυκλοφόρησε στις αρχές του 1991), μια συζήτηση γύρω απ' αυτή την υπόθεση (στην τηλεοπτική εκπομπή «Περιπέτειες ιδεών» του Νίκου Δήμου, ΕΤ1, 17-4-1991) και ένα εύστοχο κριτικό σχόλιο (του Γιώργου Βότση στην «Ελευθεροτυπία» στις 18-4-1991), αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον για τη ζωή και κυρίως για το θάνατο του Κώστα Γυφτοδήμου-Καραγιώργη,
ενός από τα κορυφαία ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ που καταδικάστηκε το 1950
ως «προδότης» με ομόφωνη απόφαση του Πολιτικού Γραφείου και της
Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και δολοφονήθηκε το 1954 με εντολή του τότε Γεν. Γραμματέα του κόμματος Νίκου Ζαχαριάδη.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επαναδημοσιεύτηκε του κειμένου αυτού στην ίδια εφημερίδα («Θεσσαλονίκη» στις 4 Μαϊου 1991, αφού έκανα μερικές διορθώσεις και συμπληρωματικές προσθήκες, οι περισσότερες από τις οποίες αφορούν τις υποσημειώσεις
Η ενασχόλησή μου με τη μελέτη των διαφόρων
εκφάνσεων του ολοκληρωτισμού, με οδήγησε στη δημοσίευση αυτού του
κειμένου στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» στις 26 Φεβρουαρίου 1976, σε μια εποχή που ο «προοδευτισμός των εικονισμάτων» ξόρκιζε την αλήθεια και προσπαθούσε να γαντζωθεί στους μύθους.
Σήμερα, πάνω από μισό αιώνα μετά τη δολοφονία του Καραγιώργη, είναι άκρως απογοητευτικό να διαπιστώνει κανείς ότι ακόμα δεν μπορούν να λεχθούν με το όνομά τους ορισμένα πράγματα που έχουν διατυπωθεί με σαφήνεια ήδη από το 1976.
Εισαγωγή
Το Φθινόπωρο του 1954, ο Κώστας Γυφτοδήμος (Καραγιώργης) άφησε την τελευταία του πνοή στα υπόγεια απομονωτήρια της Ρουμανικής Ασφάλειας στο Βουκουρέστι.
Ο Κώστας Καραγιώργης (1905-1954), ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, επιτελικό στέλεχος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, διευθυντής της εφημερίδας «Ριζοσπάστης», στρατηγός του «Δημοκρατικού Στρατού» και μέλος της «Κυβέρνησης του Βουνού» κατά τον εμφύλιο πόλεμο, δολοφονήθηκε το 1954 με εντολή της ηγεσίας του ΚΚΕ, τέσσερα χρόνια μετά την ομόφωνη «πολιτική» καταδίκη του από τη 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (1950) και ένα χρόνο μετά το θάνατο του «πατερούλη των λαών» Ι.Β. Στάλιν (1953), αυτού του, κατά τον χαρακτηρισμό του Λένιν, «κτηνώδη δεσμοφύλακα» της μπολσεβίκικης ορθοδοξίας. Ο κομματικός Κρόνος κατασπάραξε ένα ακόμη τέκνο του.
Τα στελέχη του παράνομου κομματικού μηχανισμού του ΚΚΕ στην Ελλάδα,
πληροφορήθηκαν το θάνατο (δολοφονία) του Κώστα Καραγιώργη χρονικά
τοποθετημένο στα τέλη του 1955. Οπως γράφει ο Λευτέρης Μαυροειδής, ο
Κώστας Καραγιώργης «είχε πεθάνει λίγες μόλις εβδομάδες πριν από το 20ο
Συνέδριο, χτυπημένος από τις αφάνταστες ψυχικές και φυσικές κακουχίες
στις οποίες είχε υποβληθεί με την κατηγορία κι αυτός του προβοκάτορα και
του Τιτοικού πράκτορα. Λίγο πριν πεθάνει είχε αφήσει στους συντρόφους
του μαρτυρίου του, την τελευταία του παράκληση: Αν βγει κανείς γερός απ'
αυτή την περιπέτειά τους, να πει στη γυναίκα του ότι δεν ήταν προδότης». [Λευτέρης Μαυροειδής: 20 χρόνια από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ]
Εμεινα σαν απολιθωμένη και τον κοίταζα μην πιστεύοντας στ’ αυτιά μου.
Τελείως ανορθόδοξα πράγματα, εντελώς έξω από κάθε σωστή, κομματική
δεοντολογία και διαδικασία, το μόνο που κάποτε μπόρεσα να ψελλίσω ήταν:
"με ποιο δικαίωμα".
Τι εννοούσα ακριβώς, τότε δεν το στάθμισα, βγήκε
μόνο του από τα έγκατα του είναι μου...
Μαρία Καραγιώργη
