ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ L' AVENTURE C' EST L' AVENTURE
.... απρόοπτα συμβάντα που συνεπάγονται την εναλλαγή καλής και κακής τύχης, μας φέρνουν αντιμέτωπους με κίνδυνο και μας ταλαιπωρούν, αλλά και μας συγκινούν έντονα
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν όλοι οι κήποι θαμμένες λίρες και η δουλειά των ανταρτών δεν ήταν οι αποκρύψεις. Επίσης τα σημάδια στον βράχο ίσως να είναι και καλλιτεχνική ανησυχία κάποιου προγόνου μας
Όλοι λίγο πολύ κρύβουμε έναν Ιντιάνα Τζονς μέσα μας, ειδικά οι μεταπολεμικές γενιές έως και την γενιά των 80ς.
Αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού μεγαλώσαμε στις αλάνες και στα χαλάσματα, σε μια Ελλάδα που ζητούσε νέα ταυτότητα μέσα στο κύμα του νεοπλουτισμού που την αγκάλιαζε.
Δεν είναι λίγες οι ιστορίες χαμένων θησαυρών που έχουμε ακούσει και ουκ ολίγες οι φορές που κάποιος γνωστός μας θα ορκιζόταν ότι η ιστορία του είναι σίγουρη και ο θησαυρός με τις χρυσές λίρες κρύβεται σε λίγα τετραγωνικά στο μισογκρεμισμένο σπίτι του παππού του ή του γείτονα.
Ειδικά όταν ασχολείσαι (όπως εγώ) επαγγελματικά με την έρευνα, τότε οι ιστορίες που ακούς είναι εκατοντάδες.
Οι περισσότερες από αυτές, είναι μυθοπλασίες που πηγάζουν πολλές φορές από την ανάγκη επικοινωνίας των ανθρώπων που ζουν απομονωμένοι - ειδικά στην ύπαιθρο – δημιουργώντας ιστορίες μυστηρίου και χρυσού. Η κάθε ιστορία έχει απαραίτητα τον δικό της ήρωα ( πολλές φορές έναν αντάρτη, άλλες πάλι ένα κομιτατζή και γιατί όχι και έναν Τούρκο Αγά) που η μοίρα του χάρισε απλόχερα χιλιάδες χρυσές λίρες και όταν αυτός αποφάσισε να τις κρύψει ο θάνατος, του είχε στήσει καρτέρι για να μείνει ο αμύθητος θησαυρός ένα αιώνιο μυστικό που θα μας στοιχειώνει.
Ο μύθος έχει απαραίτητα και μια γιαγιά Χάιδο, που ένα βράδυ ονειρεύτηκε τον συγχωρεμένο Μπαρμπα Κίτσο να της δείχνει ένα κιούπι στην γωνία του κήπου της αλλά ο Μπάμπης ο εγγονός βιάστηκε και το έσκαψε πριν σφάξει τον κόκορα και αντί για πεντόλιρα βρήκε κάρβουνα.
Το ενδιαφέρων χτυπά κόκκινο όταν στην ιστορία μπαίνει και η Κατίνα η καφετζού με τον μουσάτο τύπο, που παίρνει τον χάρτη σε κόλα Α4 από το γκουγκλ ερθ και με το εκκρεμές στο χέρι σου λέει με ακρίβεια χιλιοστού τι κρύβει η Ελληνική γη στα σπλάχνα της.
Το σημερινό όμως ταξίδι έχει πολλά στοιχεία που με κάνουν να πιστεύω ότι κάτι καλό κρύβει.
Η αίσθηση που έχω δεν οφείλετε μόνο στα κερόχαρτα που μου έδειξαν αλλά Ίσως να οφείλετε και σε μία σειρά από συγκυρίες που προηγήθηκαν.Άρης Βελουχιώτης
1905 -1945
Ο Αθανάσιος Κλάρας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία.
Ο πατέρας του Δημήτριος ήταν δικηγόρος και η μητέρα του Αγλαΐα Ζέρβα καταγόταν από οικογένεια συμβολαιογράφου και πιθανώς να είχε μακρινή συγγένεια με τον Ναπολέοντα Ζέρβα, τον ορκισμένο εχθρό του κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ο αδελφός του ήταν ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Μπάμπης Κλάρας (1910-1987).
Η αντιστασιακή δράση του άρχισε τον Μάιο του 1942, όταν συγκρότησε ομάδα από 15 άνδρες και άρχισε τον αγώνα από το χωριό Δομνίστα της Ευρυτανίας στις 7 Ιουνίου, όπου διακήρυξε πως ο αγώνας γίνεται και κατά των ντόπιων συνεργατών του κατακτητή. Την περίοδο εκείνη απέκτησε και το ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης, από τον Άρη, τον θεό του πολέμου και το βουνό Βελούχι (Τυμφρηστός η επίσημη ονομασία του).
Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουάριου 1945), υπέγραψε με τον στρατιωτικό αρχηγό του ΕΛΑΣ, Στέφανο Σαράφη, την αποστράτευση των αντάρτικων ομάδων, κατηγόρησε όμως με δριμύτητα την πολιτική ηγεσία του ΕΑΜ για την εσφαλμένη τακτική της, που κατά την άποψή του οδηγούσε στην εγκαθίδρυση των Άγγλων στην Ελλάδα και στη δίωξη των αγωνιστών του ΕΑΜ. Ο ίδιος ήταν από τους πιο επίμονους υπέρμαχους για τη μετατροπή του αντιστασιακού αγώνα σε κοινωνικό - πολιτικό και την επιβολή «λαοκρατικού» καθεστώτος.
Στις 16 Ιουνίου 1945 το κόμμα του τον αποκήρυξε και τον διέγραψε με δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη», την ίδια ημέρα που ο ίδιος αποφάσισε να τερματίσει τη ζωή του, όταν βρέθηκε περικυκλωμένος από παραστρατιωτικές ομάδες και μονάδες του Στρατού στη Μεσούντα της Άρτας.
Το πτώμα του αποκεφαλίστηκε από τους άνδρες των παραστρατιωτικών ομάδων και κρεμάστηκε μαζί με του συντρόφου του Τζαβέλα σε κεντρικό φανοστάτη των Τρικάλων.
Ακολούθησε τρικούβερτο γλέντι από τους διώκτες του, που κράτησε μέχρι πρωίας.
Σε ερώτησε στη Βουλή των Κοινοτήτων από βουλευτές του Εργατικού Κόμματος για το «βάρβαρο της πράξης», ο αρμόδιος υπουργός απάντησε ότι αυτό αποτελεί «αρχαιοελληνικό πολεμικό έθιμο».
Τα κατοπινά χρόνια, δύο φορές το ΚΚΕ απεκατέστησε πολιτικά τον Άρη Βελουχιώτη, στις 20 Ιουνίου 1962 και στις 16 Ιουλίου 2011.
